MUZYKOTERAPIA W PRZEDSZKOLU, cz. 1.
Dodane przez iza_muz1 dnia
 Muzykoterapia jako jedna z metod leczniczych  jest niezwykle pomocna w usprawnianiu różnych deficytowych obszarów dzieci w wieku przedszkolnym (np. z rozpoznaniem dysleksji rozwojowej, dysgrafii, dysortografii, dyskalkulii, czy z rozpoznaniem zaburzeń w sferze emocjonalnej i społecznej). Jednak o terapii muzyką może być mowa tylko wówczas, gdy prowadzona jest w sposób świadomy, systematyczny, uporządkowany i przemyślany metodycznie. Niezbędna jest więc dobra znajomość współczesnych założeń teoretycznych i programowych zajęć muzykoterapeutycznych w szkołach i przedszkolach; te z kolei winny ściśle korelować z założeniami teoretycznymi terapii pedagogicznej. Istotną zmienną determinującą skuteczność zajęć muzykoterapeutycznych jest również sama osoba terapeuty. Powinna posiadać wykształcenie z zakresu muzykoterapii, a w przypadku działań o charakterze psychoterapeutycznym, winna wcześniej odbyć własną terapię treningową.

W muzykoterapii prowadzonej wśród dzieci w wieku przedszkolnym, przewiduje się realizację następujących celów terapeutycznych:
Należy mieć przy tym świadomość, iż rodzaj przyjętych celów leczniczych zależy od rozpoznania. Niekoniecznie zatem wszystkie wymienione "zadania" będą realizowane z każdym dzieckiem.

Ze względu na naturalne potrzeby rozwojowe młodej osoby (duże potrzeby ruchu i eksplorowania otoczenia) oraz złożoność jej zaburzeń w sferze psychomotorycznej, zaleca się prowadzenie zajęć w formie muzykoterapii aktywnej z uwzględnieniem wszystkich form aktywności muzycznej, tj.: ruchu przy muzyce, śpiewu i ćwiczenia mowy, gry na instrumentach, ekspresji twórczej, percepcji muzyki. Każda z nich służy stymulacji innych obszarów sfery psychoruchowej; np. ruch przy muzyce może służyć aktywizacji motoryki, śpiew - rozwijaniu funkcji mowy, gra na instrumentach - kształtowaniu funkcji manualnych, pozostałe zaś - stymulacji sfery emocjonalno - społecznej.

Szczególnie przydatną metodą w pracy z dzieckiem w wieku przedszkolnym, wydaje się być metoda Mobilnego Modelu Rekreacji Muzycznej Macieja Kieryła. Jej zaletą jest to, że uwzględnia m.in. bieżące samopoczucie podopiecznego oraz jego ogólny poziom pobudzenia psychoruchowego.

W strukturze zajęć dr Kieryła wyróżnia się pięć zasadniczych faz, tj.: "odreagowanie", "zrytmizowanie", "uwrażliwienie", "relaksacja", "aktywizacja" (łagodna bądź dynamiczna). Mają one charakter mobilny, ponieważ można zmieniać ich kolejność, bądź powtarzać. To z kolei wymaga od prowadzącego dużej uważności, wytężonej koncentracji uwagi, sporej elastyczności, inwencji twórczej jak i znakomitej znajomości różnych technik muzykoterapeutycznych.

Na zakończenie należy również wspomnieć, iż do niezbędnych czynności terapeuty należy postawienie odpowiedniej diagnozy muzykoterapeutycznej; diagnoza ta winna dotyczyć zarówno dziecka, jak i całej grupy. W przypadku pracy metodą MMRM polega ona na ocenie ogólnego stanu psychofizycznego dziecka m.in. na podstawie niewerbalnej mowy ciała (klaskania, mimiki, ustawienia sylwetki, kolorystyki ubioru); stosuje się ją na początku, jak i na końcu zajęć (czasami częściej). Pozwala to oszacować aktualne samopoczucie podopiecznych, odpowiednio zaplanować tok dalszego spotkania, jak i ocenić efektywność dotychczasowych działań terapeutycznych. Diagnoza może mieć również charakter pogłębiony;  wówczas do oceny możliwości rozwojowych dziecka zaleca się wykorzystanie odpowiednich narzędzi pomiarów, np. testów mierzących zdolności motoryczne dziecka, poziom sprawności funkcji manualnych, słuchu fonematycznego itp. Diagnozę należy poszerzyć także o wyniki badań/obserwacji innych specjalistów, np. psychiatry, psychologa, ortopedy, logopedy, czy pedagoga. Niezbędna jest więc  stała współpraca z całym zespołem terapeutycznym, czyli tzw. praca w teamie.